woman measuring her hand with tape measure


Przewlekła choroba nerek to trudna i nowa z psychologicznego punktu widzenia sytuacja dla chorego. Wywołane chorobą poczucie zagrożenia jest źródłem wielu negatywnych emocji, takich jak: lęk, strach, niepokój, gniew czy złość. Choroba wymaga zmiany trybu życia, przyzwyczajeń i upodobań, rezygnacji z dotychczasowych planów i zamierzeń. Dla większości osób, choroba dzieli ich życie na dwie części – przed i po niej. Zwłaszcza na początku dializoterapii, bardzo trudno jest wyobrazić sobie chorym, że nie zawsze będą w stanie powrócić w pełni do dotychczasowej aktywności. Sposób pojmowania swojej choroby, stosunek do niej oraz stosunek do samego siebie jako osoby chorej ma duże znaczenie w procesie leczenia, radzenia sobie z chorobą i przystosowania do życia z nią. Dlatego też udział osoby bliskiej w procesie leczenia dla chorych na przewlekłą chorobę nerek jest ważny. Poza wsparciem chorego w regularnym i prawidłowym prowadzeniu dializ, bliscy mają, i powinni mieć, ogromny wpływ na motywację chorego do długotrwałego leczenia. Okazywanie uczuć i wspieranie osoby chorej w powrocie do zdrowia potrafią naprawdę pomóc.

Oto niektóre możliwości pomocy:

  • Współuczestnicz w szkoleniach edukacyjnych dotyczących dializoterapii
  • Świadomość, że potrafisz wykonać wymianę i możesz w każdej chwili służyć pomocą dodaje choremu pewności siebie. Dzięki temu dajesz choremu wsparcie i poczucie bezpieczeństwa.
  • Wspólnie zorganizujcie miejsce wykonywania dializ

Do prowadzenia dializy otrzewnowej potrzebna jest niewielka przestrzeń – pomieszczenie, które zapewni możliwość czystego przeprowadzenia wymian. Wymiany płynów dializacyjnych muszą być wykonane codziennie, ważne by miejsce ich wykonywania było do tego zawsze przygotowane i zapewniało pewną intymność. Przygotujcie je wspólnie.

  • Razem zaplanujcie dzień i codzienne obowiązki

Chorzy dializowani metodą ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej wymagają od trzech do pięciu wymian płynu dializacyjnego na dobę. Automatyczna dializa otrzewnowa umożliwia dwa warianty płynu dializacyjnego – wymiany mogą być wykonywane w nocy, z dodatkową jedną lub dwiema wymianami płynów w trakcie dnia lub też wyłącznie w nocy. Plan wymian powinien być opracowany w porozumieniu z lekarzem i z uwzględnieniem codziennych aktywności chorego, dlatego współuczestnicz w zaplanowaniu dnia bliskiej osoby http://www.euro.who.int/__data/assets/pdf_file/0010/74746/E90711.pdf.

  • Wskazuj różnorodne możliwości samorealizacji

Dializa otrzewnowa nie oznacza rezygnacji z aktywnego życia zawodowego. Wręcz przeciwnie, osoby cierpiące na przewlekłą chorobę nerek, aktywne zawodowo, lepiej znoszą terapię. Pamiętaj i nie pozwalaj zapominać o tym choremu. Wspieraj bliskiego w prowadzeniu aktywnego życia zawodowego.

  • Dbaj o regularną aktywność fizyczną

Aktywność fizyczna jest nie tylko zalecana (z pewnymi ograniczeniami), ale jest też bardzo ważnym elementem terapii dla chorych dializowanych. Wspólne spacery, wycieczka rowerowa, wypad na narty… – dlaczego nie? Stymuluj biskiego do regularnej aktywności.

Zapewnij bliskiemu poczucie, że jest potrzebny, że ma swoje miejce w życiu rodzinnym i społecznym

Uzależnienie od dializ, wymuszona cykliczność zabiegów oraz ograniczenia dotyczące stylu życia codziennego w przebiegu przewlekłej choroby nerek często prowadzą do depresyjnego postrzegania samego siebie. Okazywanie uczuć, podkreślanie roli chorego w życiu rodzinnym i relacjach z przyjaciółmi pozwala ograniczyć takie spojrzenie na własną osobę i poprawić wyniki prowadzonej terapii.

  • Razem budujcie plany i zamierzenia na przyszłość

Dializoterapia, szczególnie na początku, może być postrzegana jako zamknięcie pewnego etapu w życiu. Nawet jeśli chory nie zawsze będzie w stanie powrócić w pełni do dotychczasowej aktywności, dializy nie przekreślają możliwości aktywnego planowanie przyszłych celów i zamierzeń. Budujcie je razem.

  • Skorzystajcie ze wsparcia psychologa

W przypadku osób poddających się leczeniu dializacyjnemu niezmiernie ważna jest konsultacja psychologiczna. Wsparcie psychologiczne pozwala przywrócić choremu poczucie wpływu i kontroli nad własnym życiem, ułatwia zaakceptowanie samego siebie w nowej roli, a także umożliwia uwolnienie chorego od poczucia winy, że zawiódł bliskich lub samego siebie.

Rate this post